A Story by Philip & Lies

 

Wat zij aan mij schreven

Lieke Biesemans,
… enkele maanden en schoolpoortwoensdagontmoetingsmomenten later beet ze, maar dan zacht als een tijgerin die haar welpjes met liefde beheerde. We noemden haar Rosalie (want zo heet ze eigenlijk echt) omdat we vonden dat dit beter paste. Maar intussen is ze toch “Lieke” geworden. Doet ons dan steeds aan een muziekje denken maar dat is ze eigenlijk ook. De aanleiding van haar zacht gebijt was haar ontdekking dat wij na 20 jaar samenzijn gingen trouwen. Een grote gebeurtenis die we aanvankelijk sec gingen houden. Maar des te verder de kalenderblaadjeskwantiteit wijzigde, des te meer onze oorspronkelijke hersenspinsels evolueerden naar iets dat toch wel een beetje meer omvatte. Vele ingrediënten zaten in de wachtkamer. Echter onbewust, wachtten we nog op een sterrenchef die deze bestanddelen vloeiend in meerdere gangen parmantig opgediend kreeg. Daarom beet ze. Want that‘s what she does! Aan de schoolpoort lag een virtueel spoor waar een krachtige” liekomotief” klaarstond om onze resem wagonnetjes aan te pikken.

Op kruisbestuivende wijze werden gauw massa’s ideeën afgevuurd. Yepsie… we zijn compatibel. Soms chaos, maar van de soort dat “goe komt”. We beseften dat we best wel de controlefreakstempel verdienden maar Lieke speelde het klaar om ons vertrouwen positief te verbuigen. Gauw voelde het steeds minder ongemakkelijk om dingetjes uit handen te geven.
Lieke was zelf verantwoordelijk voor de lat op Tia Hellebauthoogte. We konden niet anders dan hoge verwachtingen hebben voor onze huwelijksceremonie. Daar had ze zelf voor gezorgd (of wij toch ook een beetje?) Ondanks het feit dat we haar intussen toch wel beetje kenden, wisten we toch niet helemaal hoe ze het ging aanpakken. Dat wilden we trouwens ook niet. Het verrassingsgehalte werd liefst voor een groot deel intact gehouden.

13 augustus, DE dag van ons leven bleek de Lazeruskapel omgetoverd tot een gepersonaliseerde minitempel. In onze cinemazetel leek het al snel onze eeuwige habitat. Maar dan met lieve mensen die er tegelijkertijd aanwezig waren. Voor ons,ons,ons. Nooit gedacht dat zoveel aandacht tegelijkertijd semi-comfortabel kan voelen. Lieke taterde een onze mysterieuze leidraad naadloos aan elkaar. De ene verrassing na de andere kwam op ons af. Ze had duidelijk niet stilgezeten. Stiekeme afspraakjes met aangevoerde lofbetuigers werden de weken/maanden ervoor duidelijk niet geschuwd. Een dik uur werden we omvergeblazen. En van veel wind dreigen de zoutwaterklieren aan overproductie te doen…

Sommigen zullen nooit weten of ze een potentieel topbiljarter of hersenchirurg zijn omdat ze toevallig nooit een keu of scalpel hebben aangeraakt. Niet bij Lieke; zij heeft “het” gevonden en heeft het geluk de juiste skills op de juiste plaats te kunnen bezigen.

Lieke, bedankt voor jouw fantastische aandeel in onze grote dag. Hoe een geschenk één keer om de zoveel tijd in je schoot kan vallen… Toevallig? Hier over filosoferen zou zinloos zijn maar wat zijn we al te blij dat we je stiekem onze geheime plannetjes toevertrouwden. We zouden het fantakolosachtig kunnen noemen.

Els Adriaenssens , Bart Stroobants, gehuwd op 13 augustus 2014

 

Wat ik over hen kan schrijven

Lieve allemaal,
Op 13 augustus 1994 wisselen Bart en Els een eerste kus uit. Op 13 augustus 2014 werd het kus+ring. Exact twintig jaar samen – dat zalige duo. Met een über karaktervol kapelletje als decor voor hun huwelijksceremonie. Hun zoontje zette als kroongetuige zijn handtekening onder een kinderakte en kondigde de komst van zijn mama aan met veel bravoure (lees: pijlen om u tegen te zeggen). Meer dan mooi om zien voor een ceremoniespreker met een week hart als het mijne. Stiekem ben ik nog steeds blij dat ik besloot om die twee oude theaterstoelen uit de Koningin Elisabethzaal te verhuizen naar de kapel. Mooie styling, maar bovenal ingegeven door de redenering dat een verhaal van twintig jaar, om comfortabel zitten vraagt. Was het de doorleefde velours van de stoelen of de tot de nok gevulde kapel? Was het de zon die kwam piepen ondanks donderwolkende voorspellingen? Lag het aan de muzikale verrassing die Bart voor zijn Els in petto had? Het moge de som van meer dan die dingen, die voor zalig genieten zorgde. Ze vielen van de ene verbazing in de andere, want al hadden we dan samen vorm gegeven aan hun verhaal voor die dag – en opgelijst in een beetje (te) gek ceremonieblaadje... ze werden van hun stoel geblazen, spreker na spreker...

(Even tussen haakjes, ik maak er mijn werk van om fijn en helder advies mee te geven aan vrienden en familie die een woordje komen meespreken... Dat verhelpt de koudwatervrees. En dan wordt het een veel mooier geheel. Dat kost tijd, energie en net daarom kreeg ik in het verleden het advies van collega’s om me te beperken tot “het koppel”. Want dat is economisch verantwoord. Ik kies anders. Het resultaat is er naar. En het contact met familie en vrienden is voor mij de bonus.)

Zo ook die 13e augustus. Tegen de achtergrond van een altaar vol foto’s uit de oude en nieuwe doos, een zee van gipskruid en coole vetplanten, spreuken allerhande (liefdevol verzameld en geplaatst)... passeerden twintig jaar de revue ... Zonder theater. Maar met graag zien op overschot.

Lieke

Ik ben geen weddingplanner; mijn hart ligt voor 100% bij het schrijven en vertellen van verhalen. Dat deed ik ook in de vorm van een blogpost voor Bart en Els. Enjoy the start of “our story together” – klik hier.

 

Credits beelden:
Kim van Semang http://www.kimvansemang.be/
Sebastiaan Blockmans http://www.bastiaanimage.com/
Video: Jurn van Herck

Stories by Mabel

Ms. Lieke Biesemans
+32 (0)472.99.68.44
lieke@storiesbymabel.be