A Story by Philip & Lies

 

Wat zij aan mij schreven

Lieve Lieke,
EERLIJK. We hadden je al een brief geschreven nog voor dat onze dag er was. Een brief vol appreciatie voor jouw hulp, jouw toewijding, jouw creativiteit, zoveel meer en vooral jouw durf om onze “gekke” mededeling in te gaan, m.n. “wij willen niets weten over onze ceremonie, verras ons!”. En toen was er die dag, onze dag. En wat verrasste je ons. Behalve ons te verrassen, deed je nog zoveel meer, samen met de mensen die ons nauw aan het hart liggen en eigenlijk gewoon in ons hart wonen. We lazen onze initiële brief voor jou opnieuw en kwamen tott de conclusie dat wat we geschreven hadden niet in de buurt kwam van wat je ons hebt laten beleven. Je hebt ons écht verrast en daarom schrijven we je deze nieuwe brief. Hier gaan we dan:

Lieve Lieke,
BEDANKT! Bedankt dat je nog plek had in je drukke agenda om onze ceremonie in elkaar te knutselen. Bedankt om mee te gaan in ons idee om ons met onze eigen ceremonie te verrassen, om achter de schermen te bouwen. Bedankt om ons en onze relatie met onze gasten zo correct beet te krijgen. Bedankt voor de muziek, de kleur, de vlaggen en de wimpels. Bedankt voor de details. Bedankt voor jouw lach en jouw traan.

WOORDENSCHAT ontbreekt om te kunnen uitdrukken wat het juist gedaan heeft met ons. We weten nog goed dat je zei dat we voor ons zakdoeken en ‘zakdoek-bakjes’ moesten voorzien. En dat Sigrid zoiets had van “ik heb dat niet nodig”, maar jij zei zeer overtuigend dat dat wel nodig zou zijn. Maar vasthoudend als Sigrid is, waren er meer dan voldoende zakdoeken voor An voorzien en geen enkele voor haar. En toen kwam het moment waarop jij ons riep vanop de ceremonieplaats, wij begonnen te lopen vanuit het bos (waar we onze romantische picknick hadden gehad), de muziek zette aan en Sigrid had meteen tranen in de ogen, moest even slikken en diep in en uit ademen. Daar ging haar fantastische niet-huilen-idee ;-). Ook daarna hebben we beiden nog meer dan eens ogen vol tranen gehad, een krop in de keel weggeslikt en An gelukstranen met tuiten gehuild. Het was geweldig! Het was perfect! Het was alles wat we er van verwacht hadden (want ja, ondanks dat we hadden gevraagd om een ceremonie waarvan we inhoudelijk niets wisten, hadden we onze geest soms toch even vrij gelaten om te fantaseren en te dromen) en tegelijkertijd was het zoveel meer!

Als er iets is waar we spijt van hebben, dan is het wel dat we je pas zo laat ontdekt hebben. Want we zaten zo goed op een lijn, dat het jammer was dat we vanaf het begin wisten dat we je niet konden vragen om onze hele dag mee vorm te geven omdat je uitzonderlijk die avond ergens anders een ceremonie zou volbrengen.

COMFORTABEL. Ongedwongen. jezelf zijn. Kernwoorden die zowel jij als wij erg belangrijk vonden. En dat alles was het. Je hebt de tijd laten stilstaan, hoewel hij ook als een razende voorbij is gevlogen. De kinderen hebben kunnen rollebollen en rondlopen. De volwassenen hebben hun benen af en toe een keer gestrekt. Wij hebben de ruimte gehad om te kunnen knuffelen en zoenen, de warmte en liefde heeft ons hart gevuld. Wij hebben de ganse tijd samen met ons publiek, ieder met zijn eigenheid, genoten. Je hebt Sigrid op een wame en mooie manier door een (moeilijk) moment geholpen (ik weet eigenlijk niet of je dat zelf weet) geholpen, waarvoor dank.

HEERLIJCK zijn de herinneringen aan de ceremonie. Onze ceremonie. Door jou. Voor ons. Met de mensen die we lief hebben. Gemaakt. Een dikke week na ons huwelijk, bleven we bij vrienden logeren en hun zoontje vroeg toen “tante Sigrid, ken jij dit liedje?”. En hij zong het verrassingsliedje dat op het einde van de ceremonie door iedereen werd meegezongen. De hele tijd praten ze over ons feestje, over de vlaggetjes die ze voor ons gekleurd hadden, vertellen ze over wie wat gezegd heeft, dat wij ergens zijn gaan picknicken en dat zij daar niet bij waren. Het is gewoon fantastisch om te zien en horen hoe je hen hebt meegenomen in ons verhaal. En samen met hen ook de anderen die er waren. Want van iedereen horen we telkens dat het zo mooi, ontroerend ... was. De foto’s getuigend aar ook van.

Bedanken willen we je ook voor de woorden die je aan de mensen hebt gericht. Met name aan onze broer en zus, aan de andere mensen die spraken of die iemand anders voor hen lieten spreken en in het bijzonder aan onze mama’s, dat was mooi, pakkend en zò attent. Merci.

Lieve Lieke, we hopen in onze agenda’s een plaatsje te vinden om elkaar nog eens te zien, zodat we je ons cadeautje kunnen geven!

Dikke knuffel en vele groetjes,
Sigrid en An

 

 

Wat ik over hen kan schrijven

Lieve allemaal,
Liefde bestaat in vele vormen en maten. Wanneer ik ooit een boek zal schrijven over die maten en die vormen (dat ga ik beslist ooit doen, dat beloof ik plechtig), ... dan zal ik daarin de liefde tussen An & Sigrid beschrijven. Twee vrouwen. Als gewapend beton hangen ze aan mekaar. Als een groot pak watjes evenzeer. De ene met een huid die beslist tegen een stootje kan. De andere met een huid waar je bijwijlen door kon kijken. De ene aangenaam gestructureerd, ondanks haar wilde haren. De andere bijzonder artistiek onderlegd en gewapend met een zoetgevoosde stem. Of hoe zij die ene verraste door hun ceremonie te beginnen met een ongelofelijk lied (slik). Mooi om bezig zien, allebei.

Ze gingen trouwen op die ene plek die mijn hart ooit al een keertje stal. Dus toen ze voor me kwamen zitten met hun verhaal, was ik eigenlijk al verkocht. Misschien is het daarom dat ik instemde met hun wens om 200% verrast te worden tijdens hun ceremonie. Enkel hun eigen geloften waren hun bekend, de rest moest en zou hun een raadsel blijven. Of ik dat in mekaar wilde steken en bij mekaar wilde schrijven? Toegegeven, ik vond het bijwijlen angstaanjagend. Wat was ik me bewust van het vertrouwen dat in mijn schoot werd geworpen. Zou ik grote en kleine dingen goed inschatten? Was de mantra van hun verhaal de juiste? Was de diversiteit in sprekers en muziek voldoende in balans? Echter, de vele vraagtekens werden uitroeptekens. Het knalde!

Terwijl An en Sigrid mekaar voor het eerst zagen en rustig genoten van een picknick (tip: bouw altijd een moment in voor jullie twee en bewaak die tijd met jullie leven), zochten hun gasten een plaatsje op de bank. In de schaduw van het kasteel van Geetbets, vulde zich een weiland. Bellenblazers werden uitgeprobeerd, kinderen vleiden zich neer op een tapijt of twee en grote mensen zakten onderuit. Muzikanten stelden zich op. Niet normaal spannend toen ik ze bij ons mocht roepen. En ook al zijn ze het liefst dicht bij mekaar, ze begonnen de ceremonie op twee aparte bankjes. Pas na hun ja-woord gingen ze bil tegen bil zitten. Van symboliek gesproken ;-). De backdrop was de natuur, én een rits gekleurde vlaggetjes. En elk van die vlaggetjes droeg een woord. Uit hun verhaal. Ik gaf de vlaggetjes de kleuren van hun uitnodiging. En de woorden kregen een voor een een aparte look, want harmonie ligt voor deze dames niet in strakke lijnen, maar in warme krullen. En toen schonk elke spreker hen een woord. In de vorm van een vlagje. En zo kwam het dat die rits ogenschijnlijk niet samenhangende woorden op het einde van hun ceremonie Het Verhaal van An & Sigrid vormden. Vlaggen, wimpels, wapperend in de wind.

Liefde bestaat in vele vormen en maten. De manier waarop deze twee vrouwen mekaar liefhebben, stemde me tot nadenken. Over hoe liefde ligt in het doorgedreven zorgen voor mekaar en mekaar terzelfdertijd ook helemaal anders laten zijn. Voor ik hen leerde kennen, dacht ik dat ‘de liefde koesteren’ iets was dat een mens alleen doet in het diepste van z’n ziel. Ergens waar niemand dat kan zien, behalve dan die ene, soms, zo af en toe. Toen ik hen leerde kennen, moest ik inzien dat ‘de liefde koesteren’ ook frontaal aan de oppervlakte kan liggen. Daar waar je het kan zien. Zittend. Op twee bankjes.

Lieke

 

Credits:
Stories by Mabel was erbij als ceremoniespreker – yay!
Fotografie: wit-loof.be
Locatie: heerlijckyt.org
Muziek: mr-jones.be / An Mardaga

Stories by Mabel

Ms. Lieke Biesemans
+32 (0)472.99.68.44
lieke@storiesbymabel.be